W dniu 6 grudnia 2024 roku wzi\u0119li\u015bmy udzia\u0142 w wernisa\u017cu wystawy pod wy\u017cej wymienionym tytu\u0142em. Wystawa czasowa by\u0142a zlokalizowana w Muzeum Pami\u0119ci Sybiru w Bia\u0142ymstoku. Kuratorami wystawy byli: Ewelina Kamie\u0144ska i Kamil Kopania.<\/p>\n
Dyrektor Muzeum, prof. Wojciech \u015aleszy\u0144ski przywita\u0142 zaproszonych go\u015bci wg rangi i zajmowanego stanowiska, i s\u0142owami \u2013 \u201eBezkres Sybiru” to wyj\u0105tkowy projekt, kt\u00f3ry przekracza granice muzealnictwa historycznego, zaprasza do g\u0142\u0119bokiej refleksji nad do\u015bwiadczeniem zes\u0142a\u0144 na Sybir przez pryzmat sztuki wsp\u00f3\u0142czesnej. Muzeum b\u0119d\u0105c miejscem otwartym na dialog stale poszukuje nowych sposob\u00f3w na o\u017cywianie historii\u00a0 oraz budowanie most\u00f3w mi\u0119dzy przesz\u0142o\u015bci\u0105 a wsp\u00f3\u0142czesno\u015bci\u0105.<\/p>\n
W\u015br\u00f3d znamienitych go\u015bci byli: dr Tadeusz Kobzdej, ambasador RP w Mo\u0142dawii, Katarzyna Jamroz, przewodnicz\u0105ca Rady Miasta Bia\u0142egostoku oraz prof. Marta Kosior-Kazberuk rektor Politechniki Bia\u0142ostockiej.<\/p>\n
Obecni byli arty\u015bci i artystki z Instytutu Sztuki Wydzia\u0142u Architektury Politechniki Bia\u0142ostockiej oraz \u015bwiadkowie historii w osobach: Teresa Borowska, Tadeusz Borowski-Beszta, Jolanta Hryniewicka, Wanda Ko\u015bciuczuk, Zenon Puchalski, Janina Rutkowska, Barbara Sok\u00f3lska, Stanis\u0142awa Tankiewicz.<\/p>\n
W przem\u00f3wieniach kurator\u00f3w dominowa\u0142a my\u015bl, by wspomnienia i prze\u017cycia przekazane przez Sybirak\u00f3w nie tylko w strefie fizycznej i psychicznej prze\u0142o\u017cy\u0142y si\u0119 w pracach tw\u00f3rc\u00f3w na \u201e\u017cyw\u0105 histori\u0119”, by trauma Sybiru by\u0142a uwidoczniona w ich pracach. I tak te\u017c si\u0119 sta\u0142o.<\/p>\n
Nie b\u0119d\u0119 pisa\u0142a recenzji z wystawy, bo nie taka moja rola, ale ka\u017cde dzie\u0142o budzi\u0142o zadum\u0119, nostalgi\u0119 i zmusza\u0142o do refleksji. Zatrzymam si\u0119 tylko na niekt\u00f3rych dzie\u0142ach.
\nSt\u00f3\u0142, zwyk\u0142y st\u00f3\u0142, ale jak\u017ce wymowny w swoim obrazie – jest centralnym miejscem gromadzenia si\u0119 rodziny. A tymczasem pokryty jest datami i rysami odmierzaj\u0105cymi czas pobytu w tak nieludzkim bezkresie przestrzeni. W tej przestrzeni tli si\u0119 te\u017c nadzieja – symbol – coraz bli\u017cej do wyrwania si\u0119 z tego miejsca i powrotu do utraconej rodziny, kraju.<\/p>\n
Chleba naszego powszedniego – na tle czarnej przestrzeni, le\u017cy kromka chleba wykonana z jaspisu. Chleb – marzenie wszystkich Zes\u0142a\u0144c\u00f3w, \u017ceby cho\u0107 raz naje\u015b\u0107 si\u0119 do syta. W modlitwach eucharystycznych m\u00f3wimy – chleba naszego powszedniego daj nam Panie. Nasi dziadowie \u017cegnali chleb znakiem krzy\u017ca, a wszelkie u\u0142omki podnosili z ziemi z czci\u0105, szacunkiem i uca\u0142owaniem. O kromce chleba, niedo\u015bcig\u0142e marzenie, pisa\u0142a poetka i Sybiraczka Zofia Metelicka.<\/p>\n
\u201eBezkres ciszy” to przestrze\u0144, kt\u00f3ra staje si\u0119 schronieniem i ucieczk\u0105 przed strachem, b\u00f3lem i codziennym cierpieniem. Praca po\u015bwi\u0119cona jest dzieciom, kt\u00f3re w szarej i bolesnej codzienno\u015bci nie umia\u0142y si\u0119 odnale\u017a\u0107 i zdobywa\u0142y po\u017cywienie wszelkimi sposobami. Jedyn\u0105 opok\u0105 by\u0142a matka, po codziennej wyniszczaj\u0105cej pracy zajmowa\u0142a si\u0119 domowymi obowi\u0105zkami i kojeniem traumy dzieci. Czy ta trauma w pod\u015bwiadomo\u015bci doros\u0142ych dzi\u015b os\u00f3b jeszcze pozosta\u0142a? Przekraczanie granic umys\u0142u jest niepoznawalne.<\/p>\n
Uczestnicy wernisa\u017cu, mogli uczestniczy\u0107 w performance, kt\u00f3rego autorem by\u0142 prof. Janusz Ba\u0142dyga z Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu.<\/p>\n
Opracowa\u0142a: Jolanta Hryniewicka\u00a0<\/strong><\/p>\n
<\/a>\n\t\t\t<\/div><\/figure>