Żywa lekcja historii w Zespole Szkół im. T. Kościuszki w Nehrybce

Na zaproszenie dyrekcji, grona pedagogicznego i uczniów Zespołu Szkół im. T. Kościuszki w Nehrybce przedstawiciele przemyskiego Oddziału Związku Sybiraków: Stanisława Żak – prezes Zarządu Oddziału, Joanna Preiss – wiceprezes, Andrzej Stawarz – wiceprezes, Marian Boczar – sekretarz w dniu 5 kwietnia 2018 r. uczestniczyli w żywej lekcji historii. Obecnych przywitała Beata Rojek – dyrektor Zespołu Szkół, a delegację Związku Sybiraków przedstawiła Stanisława Żak i zaprosiła obecnych do obejrzenia filmu „Losy Zesłańców Sybiru”.

Po filmie Marian Boczar przypomniał historię zesłań, począwszy od konfederacji barskiej (1768–1772), postania listopadowego (1830–1831), powstania styczniowego (1863), poprzez I wojnę światową (1914–1918), aż do końca II wojny światowej (1945) i trwających po wojnie deportacji (1957). Przypomniał o tym, iż w 1928 r. w wolnej Polsce został powołany Związek Sybiraków, a jego członkiem z legitymacją nr 1 był twórca niepodległego państwa polskiego, zesłaniec Józef Piłsudski.

Sekretarz w zarysie przedstawił powstanie Związku Sybiraków w 1928 r., jego działalność do września 1939 r. oraz reaktywowanie w 1988 r. Wspomniał, że w 1990 r. liczba członków Związku wynosiła około 100 tys. osób, a obecnie żyjących Sybiraków jest około 26 tys.

Wspomnieniami z pobytu na Syberii podzieliła się z młodzieżą Joanna Preiss, która przed wojną mieszkała w Nehrybce i właśnie stamtąd jako dziecko wraz z rodziną była zesłana 10 lutego 1940 r. na Ural, została wywieziona wagonem bydlęcym z przemyskich Bakończyc. Nie mniej bolesne przeżycia z deportacji przedstawiła Stanisława Żak, która została deportowana jako dziecko po II wojnie światowej do Chabarowska, a po powrocie zaczęła uczyć się ojczystego języka, którym nie posługiwała się przez długie lata jako dziecko. Andrzej Stawarz podzielił się wspomnieniami, które przekazała mu jego babcia.

Uczniowie zadawali różne pytania dotyczące transportu zesłańców, ich codziennego życia na zesłaniu, jak były spędzane wigilie czy też co zesłańcy jedli.

Aktywne uczestnictwo uczniów wykazało, że wiedza historyczna jest im bliska, a fakt zamieszkiwania w miejscowości, z której odbywały się zsyłki, jeszcze bardziej przybliżył im tę wiedzę.