10. rocznica śmierci Ryszarda Reiffa

9 grudnia 2017 r. minęło 10 lat od śmierci Ryszarda Reiffa.

Urodził się 4 lipca 1923 r. w rodzinie inteligenckiej. Podczas II wojny światowej działał w ruchu oporu. Był członkiem Konfederacji Narodu, dowódcą jednego z pierwszych oddziałów partyzanckich – Uderzeniowych Batalionów Kadrowych. Po scaleniu z AK dowodził kompanią w 3. batalionie 77 Pułku Piechoty AK na ziemi nowogródzkiej. W latach 1944–1946 był więziony na terenie ZSRR.

Od 1946 r. dziennikarz w tygodniku „Dziś i Jutro”, w latach 1950–1953 redaktor naczelny „Słowa Powszechnego”. W latach 1976–1979 wiceprzewodniczący Zarządu Głównego Stowarzyszenia PAX, po śmierci Bolesława Piaseckiego – w 1979 r. został przewodniczącym Zarządu Głównego PAX (funkcję tę sprawował do 1982 r.). Pod jego kierownictwem zasadniczo zmieniła się linia polityczna tego stowarzyszenia: poparło ono tworzącą się „Solidarność”, a „Słowo Powszechne” (organ prasowy PAX-u) stało się jednym z najbardziej wiarygodnych dzienników opisujących wydarzenia w Polsce.

W latach 1965–1969 i 1980–1985 poseł na Sejm IV i VIII kadencji, w okresie 1980–1982 przewodniczący Koła Poselskiego PAX.

W latach 1981–1982 Ryszard Reiff był członkiem Rady Państwa. 13 grudnia 1981 r. jako jedyny z 14 członków Rady Państwa sprzeciwił się zatwierdzeniu uchwały o wprowadzeniu stanu wojennego i dekretu o stanie wojennym, za co został odwołany ze stanowiska.

W latach 1989–1991 senator z ramienia Komitetu Obywatelskiego, przewodniczący senackiej Komisji Spraw Emigracji i Polaków za Granicą.

Po reaktywacji Związku Sybiraków, w 1989 r. został pierwszym jego powojennym prezesem. Funkcję tę sprawował przez cztery kadencje (do 2006 r.), ciesząc się w tym czasie dużym zaufaniem i poparciem. Ideę Związku Sybiraków ujął w następującym stwierdzeniu: „Pamięć zmarłym – żywym pojednanie”. Przesłanie to, mimo upływu wielu lat, nic nie traci na znaczeniu.

To on był inicjatorem powstania Grobu Nieznanego Sybiraka w Białymstoku. To jedyny na świecie pomnik, gdzie przywiezione z Sybiru prochy zesłańca i powstańca utrwalają pamięć zmarłych na „nieludzkiej ziemi” Polaków. Był również inicjatorem budowy pomnika Zesłańcom Sybiru we Wrocławiu, uważając, że pogłębi to związki Wrocławia ze Lwowem.

W czasie 17 lat jego przewodniczenia Związkowi powstało około 400 znaków pamięci wzniesionych przez koła terenowe. Fundamentalnym dziełem utrwalającym tragiczną prawdę o wywózkach Polaków z Kresów jest „Księga Sybiraków”, która powstała z inicjatywy prezesa Reiffa i której poświęcił wiele osobistej pracy.

Związek Sybiraków jest wspólnotą ideowo-obywatelską i wspiera wszystkie dążenia patriotyczne, umacniające niepodległość w oparciu o bliskie związki z Zachodem. Ten kierunek zawdzięczamy prezesowi, który zjednoczył całą społeczność sybiracką w duchu tych szczytnych zasad.

Ryszard Reiff zmarł po długiej chorobie 9 grudnia 2007 r. w Warszawie, pochowany został na cmentarzu Ewangelicko-Augsburskim przy ul. Młynarskiej.

W dniu 9 grudnia 2017 r., w 10. rocznicę jego śmierci Oddział Warszawski we współpracy z Zarządem Głównym Związku Sybiraków zorganizował uroczyste, z asystą wojskową, złożenie kwiatów na jego grobie.

Cześć Jego pamięci!

Asysta wojskowa przy grobie Ryszarda Reiffa

Przedstawiciele Związku Sybiraków (od lewej): były sekretarz generalny Zarządu Głównego Olgierd Poważyński, wiceprezes Zarządu Oddziału Warszawskiego Maria Stankiewicz, prezes Zarządu Oddziału i wiceprezes Zarządu Głównego Mieczysław Pogodziński, wiceprezes Zarządu Oddziału Czesław Czarkowski z asystą wojskową

Przedstawiciele Związku Sybiraków złożyli wieniec na grobie prezesa Ryszarda Reiffa w 10. rocznicę śmierci

Autor: Leon Zujko, oprac. z wykorzystaniem Wikipedii